Wie bestuurt jouw bus?

De hele dag door hebben we gedachten en dat leidt regelmatig tot een intern conflict. Een discussie, zou je kunnen zeggen, tussen de verschillende kanten (subpersonen) van jezelf.

Stel: je authentieke, creatieve ik heeft een goed idee. Samen met de realist in jou heb je het uitgewerkt tot een werkbaar plan en je hebt er zin in om het uit te gaan voeren. Maar nog voordat je echt op weg bent, ploft er iemand naast je in de bus: je innerlijke criticus.

“Waarom denk je dat dit gaat lukken?”

“Je hebt dit toch al eerder geprobeerd?”

“Er zijn toch al zoveel anderen die dit doen?”

En voor je het weet zit ze achter het stuur en rijdt ze de bus linea recta terug de garage in. Jij blijft achter met teleurstelling. Waarom haak je toch steeds zo snel af? Misschien word je zelfs boos op jezelf: je bent al weer gestopt voordat je überhaupt begonnen was.

De psychologie van je innerlijk team

De bus is een metafoor uit de methode van Hal en Sidra Stone, grondleggers van Voice Dialogue. Deze benadering gaat uit van de ‘psychologie van de ikken’: we bestaan uit verschillende subpersonen, elk met een eigen stem en karakter.

Sommige kanten zitten standaard voor in de bus, bijvoorbeeld de perfectionist, de pleaser, de pusher. Ze hebben eerder een beschermende rol gehad: ze hielpen je aanpassen, presteren, overeind blijven.

Andere kanten zijn in de loop van de tijd naar de achterbank verhuisd. Of zelfs in de kofferbak beland. Misschien wel je levensgenieter, de speelse, de intuïtieve, de avonturier…

Geen van deze kanten is fout. Ze proberen je allemaal op hun manier te helpen. Maar als steeds dezelfde subpersoon achter het stuur zit, rijd je ook steeds dezelfde route en verandert er dus niks.

Wie zit er bij jou voorin?

Loop je vast in een dilemma? Kom je steeds in vergelijkbare situaties terecht?

Stel jezelf dan eens de vraag: wie bestuurt op dit moment mijn bus? Is het de perfectionist die geen fouten mag maken? De criticus die je klein houdt? Of mag de realist naast je komen zitten, zodat je plan steviger wordt? Mag de levensgenieter weer eens mee naar voren?

Alleen al het bewust worden van wie er aan het stuur zit, verandert het gesprek in je hoofd. En daarmee vaak ook je keuzes.

De vraag is dus niet: hoe zet ik mijn criticus eruit? Maar: hoe neem ik haar wat minder serieus en zorg ik ervoor dat niet steeds dezelfde stem mijn richting bepaalt?

Wie mag er vandaag bij jou achter het stuur plaatsnemen?